May 3, 2012
Artikel
Britta en Sanne

Mijn Contacthond dag begint om 5.15 uur.

Ik loop een uur lang buiten met mijn eigen honden. Mijn Herder is jong, onzeker, druk en moet nog veel leren. Hij heeft dat ochtendprogramma nodig. Anders gaat hij in huis slopen. Als ik binnen kom ga ik douchen. Daarna maak ik mijn kinderen wakker. We ontbijten samen en spreken de dag door.

Als mijn kinderen rond 8.00 uur richting school vertrekken, stap ik in mijn auto. Ik rij dan door Gouda om één van de werkhonden op te halen. Ik werk met vaste honden. Sanne is er één van. Zij is op de werkochtend thuis niet te houden. Ze weet dat ik eraan kom. Naast haar voordeur is een raam. Als zij opspringt kan ze naar buiten kijken of ik er al ben. Als de baas haar met rust laat is zij net een jojo. Zij is een Labrador van ruim twee jaar. Kennelijk is mijn komst een erg grote beloning voor Sanne. In haar ogen is het ‘stout’ springen bij het raam de moeite waard, want er volgt een beloning. Dat betekent dat zij dit steeds meer gaat doen.

Sanne aan het werk

 

Een van de manieren hoe honden (en alle zoogdieren trouwens) leren wordt hier duidelijk. Beloon gedrag met iets wat het dier leuk vindt en het gedrag neemt toe. Wanneer we samen in de auto zitten ben ik enthousiast en gespannen. Ik doe mijn werk namelijk graag goed, vandaar de spanning. Ik kan alle andere zaken op zo’n ochtend uit mijn hoofd zetten. Dit werk is niet gewoon werk. Het raakt me. Als Sanne instapt, ben ik alleen nog hondenbegeleider.

Zo vertrekken Sanne en ik om de andere collega therapiehond op te halen…

Nikki Rethmeier