October 4, 2017
Artikel
Dierendag. Mag het een onsje meer zijn?

Het is vandaag weer Dierendag. De dag dat we onze dieren extra verwennen. De dag dat via sociale media allerlei schattige filmpjes en foto’s de huiskamer binnen rollen van dieren die verwend worden met de nieuwste pluchen slaapplek of met een mega bot. Zelf heb ik  – als ik heel eerlijk ben- gemengde gevoelens bij het fenomeen Dierendag.  Laat me uitleggen waarom.

Het idee van dierendag is ooit in 1927 bedacht door een dame uit Tsjechie. Aan de Amerikaanse Margaret Ford, de voorzitster van de wereld vereniging voor de dierenbescherming, stelde ze voor om 1 dag per jaar speciaal aan de dieren te denken. Gekozen werd uiteindelijk voor 4 oktober, de dag waarop de katholieke kerk de sterfdag van Franciscus van Assisi (1181-1226), een grote dierenvriend, herdenkt. Dat was best een groot ding  als je het beziet in de tijdsgeest anno 1927, toen dierenwelzijn een zwaar ondergeschoven kind was.

Negentig jaar later is Dierendag in veel opzichten Moederdag, Vaderdag, en Secretaressedag achterna gegaan. Er zit weliswaar ergens een bepaalde nobele gedachte achter, maar die is al lang ondergeschikt geworden aan de commercie. We worden in aanloop naar De Bijzondere Dag (DBD) wekenlang geënthousiasmeerd en bewerkt. Zodat we wanneer DBD daar is niet anders meer kunnen dan massaal kluiven en flos-touwen kopen,  bloemetjes langs brengen  bij  secretaresses en ontbijtjes op bed verzorgen bij moeders. Er zijn zelfs internetbedrijfjes die dat regelen voor je. Kan je in je eigen bed in Apeldoorn uitslapen terwijl de bezorgdienst het ontbijt inclusief leuk bloemetje en een welgemeende -door iemand anders getypte- hartenwens aflevert bij je moeder in Tilburg. Wel zo makkelijk, dan kost het je verder geen tijd. En Fikkie? Die geven we op dierendag een lekkere kluif uit de dierenwinkel. Of een lepel pindakaas door zijn voer, vindt hij namelijk ook lekker. En dan zijn we weer klaar voor een jaar.

De vraag is of we inmiddels niet totaal het oorspronkelijke doel van DBD voorbij zijn geschoten. Natuurlijk is het mooi dat we een dag in het jaar stilstaan bij een bijzonder persoon of dier. Voorstanders zeggen dat een dag in het jaar beter is dan niets en dat het in ieder geval bewustzijn creëert. En dat het gewoon leuk is. Daar is weinig tegenin te brengen.

Maar er zit een keerzijde aan. Door zoveel nadruk op die ene dag in het jaar te leggen wordt het wel erg makkelijk om daarna weer snel tot de orde van de dag over te gaan We hebben ons schuldgevoel afgekocht op DBD en staan verder niet of nauwelijks stil om te reflecteren. Een bloemetje op Moederdag, maar verdient moeder niet vaker vaker een complimentje of bedankje voor al het gesloof voor haar gezin?. Een vette kluif, maar zouden we door de week niet vaker met Fikkie moeten wandelen of spelen? Dierendag verwatert bovendien in rap tempo in een dag waarvan je je kan afvragen of de dieren er überhaupt plezier aan beleven. Zo  komen uit Amerika uitwassen overgewaaid van heuse Dierendag feestjes compleet met honden-manicure en taartjes met echte slagroom. Zouden we alle energie en geld niet liever steken in zaken die Fikkies welzijn echt ten goede komen? En dan liever niet alleen op dierendag maar juist ook op die andere 364 dagen in het jaar?

Bij Contacthond staan we vandaag behalve dit blog niet speciaal stil bij dierendag. Vandaag zijn onze therapiehonden net als anders gewoon aan het werk. En net als alle 365 dagen kijken onze hondenbegeleiders goed naar de therapiehond waar ze mee werken. Wat geeft deze aan, heeft hij het naar zijn zin en wat heeft hij nodig vandaag. Hoeveel rust, hoeveel eten, hoeveel beweging, wat voor belasting, welke interactie met cliënten.  Op die manier hebben onze therapiehonden altijd een klein feestje. En dat gunnen we al onze viervoetige vriendjes, vandaag en die andere 364 dagen van het jaar

Nikki Rethmeier