June 24, 2012
Artikel
Mijn samenwerking met Contacthond Sam

De collega van Sanne is op dit moment Sam. Een jonge, bruine Labrador reu die net is begonnen met het werk voor Stichting Contacthond.

Twee honden die elkaar niet kennen en zomaar samen in een auto moeten zitten. Ik vind dit persoonlijk wel een spannende situatie. Het is niet vanzelfsprekend dat zij het goed met elkaar kunnen vinden in zo’n kleine ruimte. En als ze ruzie maken moeten ze, als we bij de zorginstelling zijn, wel meteen weer functioneren.

Sam zit wat betreft de gehoorzaamheid op een hoog niveau, maar hij heeft ook nog een erg jeugdige manier van doen. Sam is geboren op bijna 2 jaar en de jongste therapiehond van Contacthond. Hij is net zo blij als Sanne als ik kom en hij is elke keer weer een beetje ondeugend. Als ik zijn huis binnen kom springt hij tegen mij op en loopt heen en weer. Ik moet er elke keer een beetje om lachen. Dat werkt voor hem belonend. Hij blijft dit daarom doen.

Sam aan het werk voor Contacthond

 

Meer consequent zou het zijn om hier rustig te blijven en wat strenger, zodat ik hem niet meer aanmoedig tot dit gedrag. Maar heel eerlijk gezegd; het raakt mij als Sam, die mij anders nooit ziet, zo blij is als ik er ben. Hoe moet ik dan serieus blijven?

Als we naar buiten gaan probeert Sam aan de riem te trekken. Daar heb ik een hekel aan en daarom kan ik hier ook meteen op inspelen door hem een volg commando te geven, zodat hij netjes met mij mee loopt. Het volg commando is tijdens zijn gehoorzaamheidstraining goed aangeleerd. Als Sam begint te trekken blijf ik staan en geef duidelijk en krachtig zijn commando. Hij volgt onmiddellijk en als beloning praat ik weer vriendelijk tegen hem.

Bij het openen van de auto zie ik Sanne heel hoog op haar poten staan. Ze heeft haar staart omhoog en haar oren staan naar voren. Op zo’n moment komt zij zelfverzekerd en cool over. Kennelijk ook voor Sam want hij houdt zich dan meteen in en springt heel braaf in de auto.

 

Het moment dat we compleet zijn en vertrekken richting Dordrecht is één van de vele, zeer mooie momenten op vrijdag. De spanning van ons alle drie hangt in de auto. Wat maken we vandaag weer mee?

Totdat we bij de snelweg komen praat ik een beetje tegen de honden. Ze zitten mijn kant op te kijken. Op de snelweg ben ik rustig en hun hoofden verdwijnen. Ze liggen. Ik rij en bel soms privé of voor het werk. Anders zing ik. Dat doe ik veel in de auto. Mensen die vaker met mij mee gaan weten hier alles van …

Nikki Rethmeier