November 6, 2012
Nieuws
Reuzenstap voor de cliënt

Een paar weken terug ben ik begonnen met het ondersteunen van therapiesessies op een nieuwe locatie, in Papendrecht. Deze cliënten komen uit een andere doelgroep. Hier gaat het minder om het herstellen na een operatie of ongeluk (zoals op de andere locaties waar ik werk), maar meer om het contact maken. Dat bedoel ik heel letterlijk.

De cliënten zijn dement. Ze zijn in hun dementie zo ver uit deze wereld ‘vertrokken’, dat ze in het begin van een sessie nauwelijks reageren op de binnenkomst van de honden met mij.

Een andere cliëntengroep vraagt een andere aanpak. Hier gaat alles wat de hond en ik doen veel langzamer en de vooruitgang van de cliënt is voor mij (als buitenstaander) minder zichtbaar. De cliënten zijn het gevoel voor tijd kwijt. Ze weten vaak niet waar ze zijn en ze sluiten zich af. Het lijkt alsof de verbinding van de hersenen naar hun lichaam regelmatig verbroken is.

Als Mariëlle (de ergotherapeut), de hond en ik met  een demente cliënt werken en ineens komt de cliënt uit zijn of haar teruggetrokkenheid door bijvoorbeeld;  contact te maken met de hond, de hond te aaien, een bal te gooien of  snoepjes te geven, dan zijn dat heel speciale momenten.

Volledige toewijding van therapiehond Sanne

Het lijkt alsof er in zo’n sessie veel minder actie en  minder beweging zit. In werkelijkheid zijn de reacties van de cliënt  veel subtieler. Het kan een glimlach met oogcontact zijn, een kort antwoord op een vraag en natuurlijk elke vorm van interactie met de hond.

De stap die door de cliënt gezet wordt is voor de cliënt een reuzenstap.

Ik zou zo graag willen weten wat de hond nou precies heeft, wat wij  mensen met onze intelligentie, sociale vaardigheden en wetenschap niet hebben om dit contact mogelijk te maken.

Het lijkt voor de honden zo makkelijk en ik ben hartstikke trots op hun werk!

Nikki Rethmeier