October 24, 2012
Artikel
“Dit geeft zin aan mijn leven”

Op 24 oktober 2007 startte Nikki Rethmeier na twee jaar van voorbereidingen vol overtuiging en enthousiasme de eerste Nederlandse stichting voor dierondersteunde therapie, Stichting Contacthond. De stichting groeide uit tot een professionele club die fantastische resultaten boekt met ‘speciale honden voor bijzondere mensen’. Een portret van een bevlogen dierenliefhebber met een groot hart voor mensen met een beperking. 

Nikki, hoe kwam je op het idee voor dierondersteunde therapie?

Nikki foto profiel

Nikki Rethmeier

“In 2000 hoorde ik over de bijzondere effecten van wat dolfijntherapie werd genoemd. Als kind al vond ik dolfijnen de allermooiste dieren. Ze zijn heel sociaal en hebben een fantastisch communicatiesysteem. Als bioloog fascineerde het me wat zo’n dier nou doet tijdens de therapie. Het werkt heel goed, maar het is niks magisch. Dat zou ook met andere dieren moeten kunnen dacht ik toen. In Amerika worden honden al langer ingezet als therapiedier. Voordeel is dat het minder duur is dan dolfijntherapie. En je hebt er geen dolfinarium voor nodig!”

Wat had je precies voor ogen?

“Eigenlijk dezelfde opzet als bij de dolfijn therapie op Curaçao, met een therapiedier, dierentrainer, therapeut en een kind of volwassene met een beperking. Dát is de vorm waarin ik geloof. Andere initiatieven waarbij een therapeutisch doel ontbreekt zijn leuk, maar veel minder effectief. En vormen waarbij de therapeut zelf met de hond werkt betekent minder aandacht voor het welzijn van de hond. Ik heb bewust voor onze aanpak gekozen waarbij de therapeut er voor de cliënt is (en ook de expertise heeft) en de hondenbegeleider is er voor de therapiehond (en heeft daar alle expertise over). Tenslotte wilde ik het echt professioneel aanpakken vanaf het begin. Dat betekent ook dat je een therapiehond alleen inzet als het een duidelijk toegevoegde waarde heeft voor die specifieke cliënt en therapiedoel.”

Wat maakt een hond zo’n geschikt therapiedier?

“Het zijn roedeldieren, gewend om met mensen samen te leven. Ze zijn sociaal, zoeken contact en leren snel. Ze stellen geen eisen aan wie je bent of hoe je eruit ziet. Er zijn veel soorten: grote, kleine, kort- of langharig, met opstaande of hangende oren. Je kunt met honden op locatie komen, bij een zorginstelling of bij mensen thuis. En doordat veel mensen een hond hebben kunnen wij met een ‘leaseconcept’ werken.”

Hoe kijk je terug op de eerste vijf jaar?

“Om de stichting zo op te zetten als ik wilde had ik hulp nodig. Die vond ik in 2007 bij twee enthousiaste mensen die er net zo in geloofden als ik. Het eerste jaar was vooral veel regelen en voorbereiden. De eerste grote opdracht was de pilot bij Leekerweide. Een mijlpaal, net als de naamsverandering in 2009 van Paws2Clinic naar Contacthond. Een professioneel reclamebureau hielp ons bij het ontwerpen van een nieuw logo. We veranderden van een vriendenclubje in een ‘echte’ stichting en konden aan opdrachtgevers laten zien dat we een professionele samenwerkingspartner zijn.

In 2010 zette Leekerweide een volgende stap door ons bij logopedie te betrekken. Eerst waren de logopedisten nogal sceptisch; nu zijn ze onze grootste ambassadeurs! We merken vaker dat therapeuten dierondersteunde therapie in eerste instantie als bedreiging zien, in plaats van als mooie aanvulling op hun werk. Maar ze gaan om als ze eenmaal zien hoe goed het werkt. Ook bij Rivas zijn we in 2011 gestart met een pilot en bieden we sinds 2012 bij meerdere therapieën met succes ondersteuning.”

Waar staat Contacthond over vijf jaar?

“Voor mijn gevoel staan we nu nog in de kinderschoenen. Het gaat langzamer dan we willen. Fondsen binnenhalen is een vak apart, en de crisis maakt dat er minder makkelijk geld wordt uitgegeven. Aan de andere kant moet je ook kunnen blijven waarmaken wat je belooft. Het is een kwestie van lange adem en veel praten. Over vijf jaar hoop ik dat Nederlandse zorginstellingen massaal het nut van therapiehonden inzien en contact met ons opnemen. Dan kunnen we het aantal therapiesessies flink uitbreiden en meer mensen ondersteunen met dit fantastische hulpmiddel!”

Wat heb je zelf met honden?

“Thuis hadden we vroeger geen honden. Mijn moeder was er doodsbang voor. Juist omdat het niet kon trokken die dieren mij enorm aan. Ik liet honden uit de buurt uit. Die voelden dan toch een beetje van mij. Zodra ik op mezelf ging wonen kwam er een herdershond. Mijn huidige hond Jazz is ook een herder, een hele lieve witte.”

Heb je ook een band met de gezondheidszorg?

“Ik heb in harde zakelijke en zeer ambtelijke omgevingen gewerkt. In m’n vriendenkring werken echter veel mensen in de zorg. Een zachtere, mensgerichte sector. Dat miste ik in mijn werk. Ik heb veel geduld met dieren en wil ze graag iets leren. Op dezelfde manier gaat mijn hart open als ik iemand zie met een beperking voor wie ik iets kan doen. Het voelt alsof ik al jaren in de zorg werk. Klinkt misschien zweverig, maar het geeft zin aan mijn leven.”

Naast je werk voor Contacthond nog tijd voor andere dingen?

“Reizen! Ook daarin zoek ik bijna altijd iets met dieren. Zo heb ik een opleiding tot dolfijntrainer gevolgd en zeehonden getraind in Mexico. Op de Galapagoseilanden ben ik heel dicht bij bijzondere diersoorten geweest: geweldig voor een geboren bioloog. En ik heb een tijdje sledehonden getraind op een Finse huskyboerderij. Dieren iets leren blijft me fascineren.”

Nikki met haar hond Jazz

Nikki Rethmeier (1965) studeerde biologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ze werkte lange tijd als biotechnoloog bij de voormalige Octrooiraad, waar ze zich bezighield met juridisch/technisch werk op het gebied van medische uitvindingen. In 2007 richtte ze Stichting Contacthond op, waar ze nu in de functie van directeur verantwoordelijk is voor het dagelijks bestuur. Nikki volgde diverse opleidingen en trainingen bij Internationaal gerenommeerde dierentrainers en instituten.

Nikki Rethmeier